Archive for category: በዓላት

     

“ዮም ፍሥሐ ኮነ በእንተ ልደታ ለማርያም፤ በማርያም ልደት ምክንያት ዛሬ ደስታ ሆነ!” (ድጓ ዘቅዱስ ያሬድ)

በመምህር ብንያም

“አነ ጽጌ ገዳም ጽጌ ደንጎላት ዘውስተ ቄላት ወከመ ጽጌ ደንጎላት በማእከለ አስዋክ-እኔ የምድረ በዳ አበባ ነኝ በቆላ ውስጥ ያለ በሾህ መካከል የበቀለ የሱፍ አበባ ነኝ።” (መኃ.፪፥፩) ብሎ ነቢዩ ሰሎሞን እንደተናገረ ግንቦት አንድ ቀን በምድረ በዳ በአድባረ ሊባኖስ የበቀለችውን አማናዊት ንጽሕት የሱፍ ፣ የጽጌረዳ አበባ የሆነችውን በመዓዛዋ ጣዕም የዓለምን የኀጢአትን ሽታ ያስወገደችውን የእመቤታችን የቅድስት ድንግል ማርያምን ልደት እናከብራለን፡፡

ጠቢቡ ሰሎሞን አስቀድሞ በመንፈሰ እግዚአብሔር ተቃኝቶ በመዝሙሩ ፮፥፲ ላይ “መኑ ይእቲ ዛቲ እንተ ትሔውጽ ከመ ጎሕ ሠናይት ከመ ወርኅ ወብርህት ከመ ፀሐይ” (ይህቺ እንደ ማለዳ ብርሃን የምትጐበኝ፣ እንደ ጨረቃ የተዋበች፤ እንደ ፀሐይም የጠራች፣ ዓላማ ይዞ እንደተሰለፈ ሠራዊት የምታስፈራ ማን ናት?) በማለት እንደ ፀሐይ የሞቀ፣ እንደ ጨረቃ የደመቀ፣ ንጽሕናዋና ቅድስናዋ የመልኳ ደም ግባት በነቢያት ትንቢት አስቀድሞ የተጐበኘላት የእውነት ፀሐይ የክርስቶስ እናት የቅድስት ድንግል ማርያምን ክብርና ደም ግባቷን እንደተናገረ፤ በሊባኖስ ተራራ በግንቦት ፩ በተወለደች ጊዜ ፊቷ በእጅጉ ያበራ ነበር፤ መዓዛዋም ከሽቱ ሁሉ ይበልጥ ነበር፡፡ የእመቤታችን ዜና ልደት እንደ እንግዳ ደራሽ እንደ ውኃ ፈሳሽ አይደለም ፡፡በብዙ ሕብረ አምሳል እና ትንቢት ሲነገርላት የመጣች ምልዕተ ምሥጢር ናት እንጂ፡፡

ይኸውም ልደቷ በሦስት ክፍል ተነግሮላታል ፡፡

ሀ. በልበ ሥላሴ 

“እግዝእትነ ማርያም ነበረት እምቅድመ ዓለም በኅሊና አምላክ-እመቤታችን ዓለም ሳይፈጠር አስቀድማ በአምላከ ኅሊና ታስባ ትኖር ነበር” ተብሎ ተነግሮላታል።  እግዚአብሔር ይህን ዓለም ሳይፈጥረው ግብሩን ያውቀው ነበር እና የሚድንበትንም ከፍጥረት አስቀድሞ  በኅሊናው ያውቅ ነበር። እንዲህ ሲባል ግን ማወቅ እና ማሠራት ይለያያል። አወቀው ማለት አዳምን ክፉ አሠራው ማለት ግን አይደለም፡፡ ስንኳን እመቤታችንን ስለእኛ ሐዋርያው ቅዱስ ጳውሎስ ሲናገር፦ “ዓለም ሳይፈጠር አስቀድሞ መረጠን።” (ኤፌ.፩፥፬) ብሎ ተናግሯል፡፡ “እስመ እግዚእ ኀረያ-ጌታ መርጧታልና” እንድትመረጥ ሁና ብትገኝ ተመረጠች ብሎ ሊቁ ቅዱስ ኤፍሬምም ተናግሮላታል፡፡

ለ.በሥነ ፍጥረት ተነግሮታል፦ እመቤታችን በበርካታ ሥነ ፍጥረት ምሳሌ ተመስላለች።

ከረቂቁ  እስከ ግዙፉ ዓለም ድረስ ፡፡

ግብር እምግብር (ከተፈጠረ ነገር የተገኙ) ከተፈጠሩ ፍጥረታት በሰዓት እስከ ሚቆጠሩ ዕለታት ድረስ ፡፡

ከባሕር እስከ  የብስ፣ ከየብስ እስከ ባሕር ድረስ፡፡

ከዓለመ መላእክት እስከ ዓለመ ሰብእ ድረስ፡፡

ለዚህ ነው ሊቁ አባ ሕርያቆስ፦

“በመኑ በአምሳለ መኑ ናስተማስለኪ-በምን እና በምን እንመስልሻለን?” በማለት የተናገረው።

ሐ.በሕገ ልቡና እና በሕገ መጻሕፍት ተነግሮላታል።

ይህም በብዙ ኅብረ አምሳል እና በብዙ ኅብረ ትንቢት የተነገረው  ነው።

ኅብረ ትንቢት እንደሚከተለው ነው፦

“በአንተና በሴቲቱ በዘርህ እና በዘሯ መካከል ጠላትነትን አደርጋለው።” (ዘፍ.፫፥፲፭)

“ቀስቴን በደመና አደርጋለሁ” (ዘፍ.፱፥፲፫)

“እግዚአብሔርም በሴም ድንኳን ይደር።” (ዘፍ.፱፥፳፯)

“በድንግልና ፀንሳ በድንግልና ትወልዳለች።” (ኢሳ.፯፥፲፬)

“ከእሴይ በትር ትወጣለች” …(ኢሳ.፲፩፥፩) ወዘተ በማለት ትንቢት ተናግረዋል።

በተለይም በጠቢቡ ሰሎሞን “ሙሽራዬ ሆይ ከሊባኖስዩ” (መኃ ፬፥፰ ) ብሎ በአድባረ ሊባኖስ እንደምትወልድ በሚደንቅ ትንቢት ተናግሯል።

በብዙ ኅብረ አምሳል ደግሞ እንደሚከተለው ሲሆን በአምሳለ ሰዋስው (መሰላል) ለያዕቆብ (ዘፍ.፳፯፥፲፯)…በአምሳለ ሐመልማል ለሙሴ (ዘጸ .፫፥፫)

“በአምሳለ መሶበ ወርቅ፤ በአምሳለ ተቅዋመ ወርቅ፤ በአምሳለ ማዕጠንተ ወርቅ፤በአምሳለ ታቦት”ለሙሴ፡፡

በጠቅላለው በኦሪት ውስጥ የተመሰሉ ምሳሌዎች ለእመቤታችን አምሳል ናቸው፡፡

በዘመነ መሳፍንት እና በዘመነ ነገሥትም በብዙ ተመስላለች።

“በአምሳለ ጸምር ለጌዴወን” (መሳ.፮፴፭)

“በአምሳለ መሶብ ለኤልያስ” (፩.ነገ.፲፱፥፮)

“በአምሳለ ንግሥት ለዳዊት”(መዝ.፵፬፥፱)

“በአምሳለ መርዓት ‹ሙሽራ›ለሰሎሞን (መኃ፬፥፰)

“በአምሳለ ፈጣን ደመና ለኢሳይያስ” (ኢሳ.፲፱፥፩) ወዘተ በመሳሰሉ ምሳሌያት እየተመሰለች እየተነገረች ዘመነ አበውን በምሥጢር  እያለፈች አበውን በተስፋ እያጽናናች የመጣች እርሷ ናት፡፡

“ይእቲኬ መድኃኒት እንተ ኀሠሥዋ ወዖድዋ ነቢያት-ነቢያት የሿት እና የፈለጓት መድኃኒት ይህች ናት።” (፩.ጴጥ.፩፥፲) ብሎ ቅዱስ ጴጥሮስ እንደነገረን፡፡ ራሱ ባለቤቱ እግዚአብሔር ለአባታችን ለአዳም የሰጠው ዘለዓለማዊ ተስፋ የሚፈጸመው በእርሷ በኩል ነው።”ተስፋ ሕይወት ተሠርዐ-የሕይወት ተስፋ ተሠራልን።” ቅዱስ ያሬድ የሕይወት ተስፋም በድንግል ማርያም ተፈጽሟል።

“ተፈጸመ ተስፋ አበው በማርያም ድንግል-የአበው ተስፋ በድንግል ማርያም ተፈጸመ።”እንዲል ደራሲው ቅዱስ ኤፍሬም በውዳሴ ማርያም. ስለሆነም ቀን ሲደርስ አንባ ይፈርስ እንዲሉ፦

አማናዊ ቃል ኪዳን ሊጻፍባት አማናዊት ብራና ፤

አማናዊ ካህን ሊያገለግልባት አማናዊት መቅደስ፤

አማናዊ ፀሐየ-ጽድቅ ክርስቶስ ለሚወጣባት አማናዊት  ሰማይ፤

አማናዊ ስንዴ ሊበቅልባት አማናዊት  ምድር።

ግንቦት አንድ ቀን ከቅድስት ሐናና ከቅዱስ ኢያቄም በፈቃደ እግዚአብሔር በብሥራተ መልአክ በሊባኖስ ተራራ  ተወለደች፡፡ ባሕርየ ሰብእን የፈጠረ ባሕርይዋን ሊዋሐድ ንጽሕት እናቱን ፈጠረ ፡፡ ፅንሰቷ በዘር በሩካቤ ቢሆንም ባሕርይዋ ሳያድፍ ጥንተ በደል ሳይደርስባት ተወለደች፡፡”እምጽቡር ጽሩየ ገብራ-ንጽሕት አድርጎ ሠራት።” “ከፈጠራት ጀምሮ በምንም በምን ከድንግልናዋ አልተለወጠችም።” (ሃይ.፶፫፥፳፪) ብሎ ሊቁ ቅዱስ ቴዎዶጦስ እንደተናገረ ፡፡አባ ጊዮርጊስ ዘጋስጫም፦”ዐቀባ መንፈስ ቅዱስ እምከርሠ እማ-መንፈስ ቅዱስ ከእናቷ ማሕፀን ጀምሮ ጠበቃት።” (መ.ምሥ.፳፥፲)

ቀዳማዊት ሔዋን ያጣችውን ንጽሕና እመቤታችን ግን ሳይጎድልባት ይዛ ተወለደች፡፡

ስለዚህም ሊቁ ቅዱስ ኤፍሬም፦ ወመሠረተ ንጽሕነ ኮነ በማርያም ድንግል-የንጽሕናችን የቅድስናችን መሠረትስ በማርያም ድንግል ተደረገልን” አለ፡፡

አምላካችን ከበረከተ ልደቷ ያሳትፈን፡፡አሜን፡፡ይቆየን

 

ጥር ፳፤፳፻፲፰ ዓመተ ምሕረት

ጊዜ ዕረፍታ ለሶልያና

ወረደ ወልድ እምዲበ ልዕልና

ፀንሳው በድንግልና

ወልዳውም በድንግልና

ሆነች ማኅደረ መለኮት

በምድር ለተገኘው በከብቶች በረት

አዝላው ተጓዘች በግብጽ ውዕየት

ጭው ባለውም በረኀና ሙቀት

የሌቱን ቁርና ውኃ ጥማት

ተቋቁማ አለፈች ብርዱና ሙቀት

ሁሉን ተቀበለች ለሰዎች ድኅነት

ሆናለች እናቱ ለዓለም መድኃኒት

ደረሶ መፈጸሚያው ያ ተስፋው ቃል

አንዴ ሊሰቀል አካላዊ ቃል

በእውነት ተቀበለ መከራ መስቀል

ግን ጭንቅና ኀዘን ሆኖባት እናቱ

አምርራም አለቀሰች በመሠቃየቱ

አንዲያ ልጇን አይታ ሲሰቅሉት

በጭካኔ ታውረው በትዕቢት

አጽናኝም አጣች ፍጹም ሥቃይ ሆኖባት

ዳግምም መነሣቱን ወዳም ልትታገሥ

ጠብቃ ለማየት የናፈቃትን ልጇን ኢየሱስ

እንደተናገረውም ተነሥቶ ክርስቶስ

ቆመላት ፊቷ ለሐዋርያት ሞገስ

በዚያም ተጽናንታ በምድር ኖረችበት

የአምላክ እናት ለ፷፬ ዓመታት

አብዝታ በመመላለስ ሳታቋርጥ ጸሎት

በጌቴሴማኒ መቃብሩ ቤት

ጊዜው ደረሰና ከተወደደው ልጇ የምትሄድበት

ጊዜ ዕረፍታ ለሶልያና

ወረደ ወልድ እምዲበ ልዕልና

 

 

 

ጥር፤፳፻፲፰ ዓመተ ምሕረት

ዲያቆን ወልዳይ መረሳ

በአዲስ ኪዳን የዮሐንስ ወንጌል ላይ እንደተጠቀሰው ዶኪማስ ሰርግ ባደረገበት ወቅት ድንግል ማርያምና ጌታ ከደቀ መዛሙርቱ ጋር የታደሙባት (ዮሐ ፪፥፩-፲፩ )፣ እንዲሁም የሐዋርያው ናትናኤል የትውልድ ሀገር ገሊላ ናት (ዮሐ ፳፩፥፪ )። ጌታ በዚሁ ስፍራ ሆኖ በመናገር በቅፍርናሆም ታሞ የነበረውን የሹሙን ልጅ ከሕመሙ ፈውሶታል። (ዮሐ ፬፥፵፫-፶፬ )

ቤተ ክርስቲያን በዓላትን በቅዱሳን ስም፣ በዕለቱ በተፈጸመው ድርጊት ወይም በቦታ ስም ትሰይማለች። ይህም “በአዳሪው ስም ማደሪያው ይሰየማል” እንደሚባለው እንጂ፣ ተአምራቱን የፈጸመው ራሱ ጌታችን መድኃኒታችን ኢየሱስ ክርስቶስ ነው።

ቤተ ክርስቲያንም መጽሐፍ ቅዱሳዊ መሠረትን ተከትላ ጌታ ለገለጠበት ስፍራ ክብርና ቅድስና በመስጠት በዓሉን በቦታው ስም “ቃና ዘገሊላ” ብላ ታከብራለች። (ዘጸ.፫፥፭፣ ፪ ጴጥ. ፩፥፲፰) ምንም እንኳን በቃና የተደረገው ተአምር ጌታ ተጠምቆ በቆሮንቶስ ገዳም ከተፈተነ በኋላ በየካቲት ወር የተፈጸመ ቢሆንም የቤተ ክርስቲያን ሊቃውንት ግን “የውኃውን በዓል ከውኃ በዓል ጋር” በማዛመድ በመንፈስ ቅዱስ መሪነት ከጥምቀት ማግስት እንዲከበር አድርገዋል።

በዚህም መሠረት የቃና ዘገሊላ በዓል ከዘጠኙ የጌታ ንኡሳን በዓላት አንዱ ሆኖ ከዋዜማው ጀምሮ በዝማሬና በቅዳሴ በድምቀት ይከበራል። በዕለቱ የሚቀርቡት ንባባትና ዜማዎችም በቃና ዘገሊላ የተደረገውን ተአምርና ምሥጢር የሚዘክሩ ናቸው። ቤተ ክርስቲያናችን በዛሬው ዕለት የምታቀርባቸው ዝማሬዎችና የቅዱስ መጽሐፍ ንባባት በአንድ ዋና ነጥብ ላይ ያተኩራሉ፤ ይህም በቃና ዘገሊላ የተከናወነው የመጀመሪያው ተአምርና በውስጡ የያዘው ጥልቅ ምሥጢር ነው። ይህ ታሪክ በዮሐንስ ወንጌል ምዕራፍ ፪ ከቁጥር ፩-፲፩ ላይ በስፋት ተመዝግቦ ይገኛል። ምንም እንኳን የቤተ ክርስቲያን ሊቃውንት የዚህን ወንጌል ትርጓሜ እጅግ ረቂቅና ሰፊ በሆነ ምሥጢር ቢተነትኑትም፣ እኛ ግን እንደ እግዚአብሔር ፈቃድና እንደ አቅማችን መጠን እነርሱ ካስተማሩት ጥቂቱን እንደሚከተለው በአጭሩ እንመለከታለን።

 የቃና ዘገሊላ ሰርግ

በሦስተኛው ቀን በገሊላ ቃና ሰርግ ነበር፤ የኢየሱስም እናት በዚያ ነበረች። ኢየሱስና ደቀ መዛሙርቱም ወደ ሰርጉ ታደሙ። የወይን ጠጅ ባለቀ ጊዜ እናቱ “የወይን ጠጅ እኮ የላቸውም” አለችው። እርሱም “አንቺ ሴት፣ ከአንቺ ጋር ምን አለኝ? ጊዜዬ ገና አልደረሰም” አላት። እናቱም አገልጋዮቹን “እርሱ የሚላችሁን ሁሉ አድርጉ” አለቻቸው። በዚያም እንደ አይሁድ ሥርዓት ለመንጻት የሚሆኑ ስድስት የድንጋይ ጋኖች ነበሩ። ኢየሱስም “ጋኖቹን ውኃ ሙሉአቸው” አላቸው፤ እስከ አፋቸውም ሞሏቸው። “አሁን ቀድታችሁ ለሰርግ አዘጋጁ (ለአሳላፊው) ስጡት” አላቸው።አሳላፊውም ወደ ወይን የተለወጠውን ውኃ በቀመሰ ጊዜ ከወዴት እንደመጣ አላወቀም፤ ውኃውን የቀዱት አገልጋዮች ግን ያውቁ ነበር። አሳላፊውም ሙሽራውን ጠርቶ “ሰው ሁሉ አስቀድሞ መልካሙን ወይን ያቀርባል፣ ከጠጡ በኋላ ግን የተለወጠውን (መካከለኛውን) ያቀርባል፤ አንተ ግን መልካሙን ወይን እስከ አሁን አቆይተሃል” አለው።

ኢየሱስ ይህን የመጀመርያ ተአምር በገሊላ ቃና አደረገ፤ ክብሩንም ገለጠ፤ ደቀ መዛሙርቱም በእርሱ አመኑ። (ዮሐ ፪፥፩-፲፩) በዚህ ቅዱስ ሰርግ ላይ የጌታ ትሕትና ተገልጦበታል፤ ክብሩ ታውቋል፤ የድንግል ማርያም ርኅራኄና አማላጅነት ታይቷል፤ የጋብቻ (የምሥጢረ ተክሊል) ክብርም በተግባር ትምህርቱ ተሰጥቶበታል።

የጌታ ትሕትና መገለጥ

ክርስቶስ በቤተልሔም በከብቶች ግርግም ተወልዶ፣ በዮርዳኖስም በባሪያውና በአገልጋዩ በዮሐንስ እጅ ተጠምቆ የትሕትና አባት መሆኑ በሁሉ ዘንድ የታወቀ ነው። አሁን ደግሞ “ነገር ግን የባሪያን መልክ ይዞ በሰውም ምሳሌ ሆኖ ራሱን ባዶ አደረገ (ድሀ አደረገ)” ተብሎ እንደተጻፈው፤ (ፊል ፪፥፯) በፍጥረታቱና በባሪያዎቹ ሠርግ ላይ እንደ ዋና የክብር እንግዳ ሳይሆን እንደ ማንኛውም እንግዳ ተገኘ። ያውም የወይን ጠጅ እንኳ ለታዳሚዎቻቸው በማያበቃቸው በድሆች የሰርግ ቤት ተገኘ።

ማንንም ሳይንቅ ከባሪያዎቹ ጋር እንደ አንዱ ታዳሚ ተቀመጠ። ያንን ታላቅ ተአምርም “እዩልኝ ስሙልኝ” ሳይል፣ ወይን በሚቀመጥበት በዚያ በጓዳ ጋኖቹ ዘንድ አደረገው። ይህም በሉቃስ ወንጌል (፲፬፥፯-፲፩) ላይ “አንድ ሰው ለሰርግ ቢጠራህ ከሁሉ በላይ ባለው የክብር ቦታ አትቀመጥ፤ ምናልባት ከአንተ ይልቅ የሚከበር ሰው ተጠርቶ ከሆነ፣ አንተንና እርሱን የጠራው መጥቶ ‘ለዚህ ሰው ስፍራ ልቀቅለት’ ይልሃል፤ ያን ጊዜም እያፈርህ ወደ መጨረሻው ስፍራ ትወርዳለህ። ነገር ግን በተጠራህ ጊዜ ሄደህ በዝቅተኛው ስፍራ ተቀመጥ፤ የጠራህ ሰው መጥቶ ‘ወዳጄ ሆይ፣ ወደ ላይ ከፍ በል’ ባለው ጊዜ፣ አብረውህ በተቀመጡት ፊት ክብር ይሆንልሃል። ራሱን ከፍ የሚያደርግ ሁሉ ይዋረዳልና፤ ራሱንም ዝቅ የሚያደርግ ከፍ ይላል” ብሎ ራሱ ያስተማረውን ትምህርት በተግባር የፈጸመበት አርአያነት ነው። በዚህም እኛ እንዴት በትሕትና፣ ለሰው ታይታ ሳይሆን ከልብ ማገልገል እንዳለብን አስተማረን።

ክርስቶስ ማንነቱን መግለጡ

በቃና ሰርግ ቤት የተደረገው ተአምር የአዳዲስ አማኞችንና የሐዋርያትን እምነት ለማጽናትም የተደረገ በመሆኑ፣ ወንጌላዊው ዮሐንስ “ደቀ መዛሙርቱም በእርሱ አመኑ” ይለናል። እመቤታችን ድንግል ማርያምም ጌታችን ማንነቱ የሚገለጥበት ጊዜ መድረሱን አውቃ “የወይን ጠጅ እኮ የላቸውም” አለችው። ጌታችንም “ጊዜዬ ገና አልደረሰም” ማለቱ፣ በወቅቱ ያልነበረው ይሁዳ መጥቶ ተአምሩን እንዲያይና ለወደፊት “እኔ በሌለሁበት ተአምር አድርጎ ለየኝ” የሚል ምክንያት እንዳይኖረው ለማድረግ እንደሆነ ቅዱስ ዮሐንስ አፈወርቅ ተርጒሞታል።

የድንግል ማርያም አማላጅነት፣ ክብርና ርኅራኄ ወንጌላዊው ሲገለጽ ቅዱስ ዮሐንስ ታሪኩን ሲጀምር “የኢየሱስ እናት በዚያ ነበረች” በማለት ክብሯን ይገልጻል። ወንጌላዊው በየትኛውም ስፍራ ስሟን በቀጥታ ከመጥራት ይልቅ “እናቱ” ወይም “የኢየሱስ እናት” እያለ ይጠራታል፤ ይህም ሐዋርያት ለእመቤታችን ያላቸውን ታላቅ አክብሮትና ድንግል ማርያም ያላትን የአምላክ እናትነት ጸጋ የሚያስረዳ ነው። ጌታችንም እናቱን “አንቺ ሴት” ማለቱ፣ አዳም ሔዋንን “ከአጥንቴ አጥንት ከሥጋዬ ሥጋ ናት” (ዘፍ ፪፥፳፫) እንዳላት ሁሉ፣ እርሷም የጌታ የሥጋዌው (የሰው የመሆኑ) ምክንያት መሆኗን ለማረጋገጥ ነው።

ድንግል ማርያም የወይኑ ማለቅ በሰርገኞቹ ላይ የሚያመጣውን ኃፍረት ተረድታ፣ እነርሱ ሳይጨነቁና ሳይጠይቋት ቀድማ በመለመን ርኅራኄዋን ገልጻለች። ጌታችንም የእናቱን ልመና ሰምቶ ውኃውን ወደ ወይን በመለወጥ ተአምሩን ፈጸመ።

ምሥጢረ ተክሊል

ጋብቻ ቅዱስ መሆኑ ይታወቅ ዘንድ ክርስቶስ ከእናቱና ከደቀ መዛሙርቱ ጋር በሰርጉ ላይ ተገኝቷል። ክርስቶስ የቤተ ክርስቲያን ራስ ነው፤ ቤተ ክርስቲያን ደግሞ በነቢያትና በሐዋርያት መሠረት ላይ የታነጸች ናት። ይህ ምሥጢርም በእግዚአብሔር ፊት፣ በቤተ ክርስቲያን ውስጥ በቅዱስ ሥጋውና በክቡር ደሙ የሚፈጸም መሆኑን ያስረዳል። ጌታችን በሰርግ ቤት እመቤታችንን “አንቺ ሴት” ብሎ መጥራቱ አዳም ሔዋንን “ከአጥንቴ አጥንት፣ ከሥጋዬ ሥጋ ናት” (ዘፍ ፪፥፳፫) እንዳላት ሁሉ፣ ስለ ሥጋዌው (ሰው ስለመሆኑ) የሚጠቁም ነው። ውኃውን ወደ ወይን መለወጡም የከበረ ደሙ ምሳሌ ነው። ስለሆነም ምሥጢረ ተክሊል በሥጋውና በደሙ የሚከብርና አንድ ጊዜ ብቻ የሚፈጸም ቅዱስ ሥርዓት ነው።

የቅዱሳን አምላክ እግዚአብሔር በረከቱንና ረድኤቱን ያብዛልን። የአምላክ እናት ቅድስተ ቅዱሳን ድንግል ማርያም በአማላጅነቷ አትለየን።

ስብሐት ለእግዚአብሔር

ወለወላዲቱ ድንግል

ወለመስቀሉ ክቡር አሜን!!!

 

 

 

በመዝሙርና ሥነ ጥበባት ክፍል

ታኅሣሥ ፳፰፤፳፻፲፰ ዓመተ ምሕረት

 

      ያቺ ድንግል ቤተ መቅደስ ሆና ሐርና ወርቅ ስታስማማ፣

መልአኩ የምትወልጅው ኢየሱስ ነው ያላትን ቃል ሳታቅማማ፣

የሚፈውስ ድውያንን፣

የሚያበራ ዕውራንን ፣

የሚተረትር ሽባዎችን ፣

የሚያነጻ ለምጻሞችን ፣

 የሚያወጣ አጋንንትን፣

ከስም በላይ ስም የሆነ፣

አልፋ ኦሜጋ የታመነ፣

ድንቅ መካር ሰው መሆንን የወደደ፣

በበረት ውስጥ እነሆ አሁን ተወለደ!

በአርያም የሚኖሩት መላእክቱ፣ ተመልክተው አምላክ ሲያዝን ለፍጥረቱ፣

ግርግም ከበው የዚያ ሕፃን ሠራዊቱ፣

በሰማያት አመስግነው እግዚአብሔርን

በምድር ላይ ለሰውም ልጅ ሰላም ይሁን

ብለው ዘምረው፣ ቤተ ልሔም የምድር ዙፋን፣

በአርያም ተሸክመው ቅዱስ አንተ የሚሉትን፣

ድንግል ማርያም ወዮሴፍ ላም አህያ ተመስለው አርባዕቱን፣

እነርሱ አንቺን ተሸክመው አንቺ ድገሞ ጸባኦትን

የአስተርእዮ ዘመን ሆኖ በምድር ላይ ሲከናወን

የሰማዩ ድንቅ ሥራ፣ ከበረት ውስጥ ሲፈነጥቅ ድህነት ፈውስን

ያነገበ የጽድቅ ጮራን፣

አንቺ ቅድስት ቤተ ልሔም፣

ቅጠል ለብሶ እንደ ሕፃን እያነባ መድኃኔ ዓለም፣

ኃያል ንጉሥ እርቃን ሆኖ ባንቺ ሲድር አልፈራሽም

እንደ ባሕር አልሸሸሽም

እንደ እምቦሳም አልዘለልሽም፡፡

እነ ኪሩብ በነደ እሳት የተሠሩ፣

በሁለት ክንፍ በዓለም ዙሪያ የሚበሩ፣

በመለኮት እሳትነት እንዳይጠፉ በሁለት ክንፍ ፊታቸውን የሠወሩ፣

በቀራቸው በሁለቱ እግራቸውን የጠፈሩ፣

 

• ቅዱስ (፫)  ብለው ያለፋታ በመንቀጥቀጥ የሚያመልኩት፣

በግርግም ውስጥ እንደ ሕፃን ሲያለቅስ አይተው ምንስ አሉት

ፀሐይና ከዋክብትን ለፈጠረ፣

በልዩ ጌጥ ዓለማትን ላሳመረ፣

ነገሥተ ተርሴስ ወደሴያት፣

እጅ መንሻ አመሃውን ላመጡለት፣

ከዋክብትን በስማቸው ለሚጠራ፣

ፍጥረታትን ያለሳንካ ለሚሠራ፣

ከክብር አንሶ በራፊ ጨርቅ ተጠቅልሎ፣

አምላክ ሳለ ፍጡር መስሎ እንደ ነዳይ ተጎሳቁሎ፣

የዚያ ሌሊት ቢያይል ቁሩ፣

በደመ ነፍስ የሚኖሩ  ትንፋሽ ሰጥተው ሲገብሩ፣

መላእክቱ ቅዱስ(፫) ብለው በፍቅር ሆነው

የሚያመልኩት፣ በግርግም ውስጥ እንደ ሕፃን ሲያለቅስ አይተው

ምንስ አሉት ጽድቃችንም የመርገም ጨርቅ ከንቱ ሆኖ፣

መኖሪያችን በሲኦል ቋት ተወስኖ፣

ለዘመናት ስንገረፍ በእሳት ላንቃ፣

ያበቃ ዘንድ ይህ እንግልት ይህ ሰቆቃ፣

ልዑል ሁይ ክንድህን ስደድ፣

ናማ ውረድ

ና ተወለድ

ብለው ጻድቃን ሲጸልዩ ለዘመናት ፣

እርግማኑን ይሽረው ዘንድ በምርቃት፣

እነሆ አሁን

ጨለማውን አስወግዶ ብርሃኑን ያበራልን፣

ከጎሞራ ያልመሰለን ከሶዶም ግብር ያልደመረን፣

ሰማያትን በደመና የሚጋርድ፣

ተወለደ በዐውድ

እሰይ እሰይ ይኸው አሁን የምሥራች፣

የጸብ ግርዶሽ ተቀዳዶ ሰላም ሆኗል በላይ በታች፡፡

፶፻፭፻ የንስሐ የጣር ዘመን ተፈጸመ

አምላክ ወሰብእ በግርግም ውስጥ ከበጎች ጋር ከተመ!